• Voor 15:00 besteld is dezelfde dag verzonden!
HOME » INFO » Ivy - our first born

Ivy - our first born

Mijn broertje en ik stonden op het punt om samen boodschappen te doen. 

Bijna de deur uit kreeg ik ineens een naar gevoel in mijn buik.

Ik schreeuwde 'Woow wat is dit voor een gevoel?? 

 

 lees verder..

- 14 juli '16 -

Na 10 minuten in de wc dacht ik echt wat een zeurende pijn. 

Ik: 'HANNNN kun je de verloskundige en Ton voor de zekerheid even bellen'. Op dat moment verloor ik dus een bloedpropje (schrok er natuurlijk van).

Ik schreeuwde uit spanning dat het vandaag gaat gebeuren. Mijn broertje schrok. Hij: 'hoe bedoel je vandaag en wat moet ik doen als 'HET' komt'. Hij liep vanuit de keuken naar de gang richting de woonkamer, zoeken naar zijn aansteker en sigaretten. Hij: 'doe niet waar ik bij ben hoor, ik ben dan pia'. Pia betekent I'm out ;) Dus hij ton bellen en inmiddels al zijn 2e sigaret opgestoken. Ton die echt nooit zijn telefoon opneemt (pas veel later) maar overigens ook nog een druk restaurant runde, moest na het nieuws alle taken uit handen geven en lieve Chris gevraagd of hij wilde gaan sluiten die avond.

Gelijk belde mijn broertje de verloskundige en versprak hij zich 'JA hallo mijn zus moet bevallen.. kom nu NU!' en hing gelijk op. Like OMG what did u just say?

De verloskundige stond binnen 5 minuten bij ons voor de deur. 

Ondertussen ik gewoon onder de douche met stromend warm water over mijn buik. ..just chill 💆🏻‍♀️
De verloskundige stond in ene bij de deur van de badkamer. Verloskundige: 'Gaat het - lukt het allemaal' schreeuwde ze. Dus ik oh shoot, snel mijn badjas aangedaan en naar mijn slaapkamer gewaggeld. 

Na de douche ging de verloskundige controleren en gaf ze aan dat het zeker geen loos alarm is. Verloskundige: 'allereerst dacht ik even dat je bent bevallen door dat telefoontje van je familie en nu heb je al 6 cm meid'. Ik dacht zelf op dat moment. Oh het is wel een beetje eng, je weet niet wat er te wachten staat hoe het allemaal gaat verlopen.

Even later kwam mijn man thuis. Wij gelijk naar het ziekenhuis met de vluchtkoffers. Mijn broertje helemaal opgelucht dat er iemand thuis kwam. Die ging gelijk pia en wenste ons 'good luck he, ik hoor het wel'!  

Ondertussen JESUSS mijn GOD in hemelsnaam 'U' die ons zo geschapen heeft. De kramp waarom bestaat zoiets?  In de auto, ik trok het even niet meer hoor. Kramp in mijn tenen, benen, buik zelfs achter in mijn oogbollen. We waren nog geen 5 minuten onderweg en ik vroeg steeds aan mijn man 'zijn we er al 'zijn we er al' hobbel op hobbel af. De weeën kwamen steeds om de zoveel minuten en het werd steeds heftiger. Na zoveel minuten kwamen dat kramp-zinnige gedoe weer terug. Na 20 minuten ein-de-lijk in het ziekenhuis in Alkmaar.

Op een gegeven moment begint mijn lichaam melig te worden. Een heel gek gevoel. 1 tik op mijn rug en ik begon te lachen. Dus mijn man dacht echt van okéeeeeee, koffers mee hup! Wij naar binnen lopen en ik ondertussen de hele tijd maar melig zijn. Vraag maar niet waarom. Meestal ben ik melig als ik iets spannends of iets engs vind. Dus bij deze I guess.

Eenmaal bij de balie aangekomen zijn wij toegewezen naar een hele mooie kamer. De verloskundige gaf aan nog even lekker onder de douche te gaan. Dus dat ook even gedaan, daarna weer gecontroleerd hoe ver ik inmiddels al was. En nog geen 30 min later had ik al 8 cm. Er was nog een arts en een kraamverzorgster in de kamer. Dat maakt mij ook weer even chiller. Dus in totaal waren we met zijn 5-ven in één kamer. 8 ogen op mij gericht dus. Kei gezelligggg..... 

Half uur later werd ik weer gecontroleerd, ik was nog heel kalm, ik wist namelijk de kramp te hendelen en kreeg binnen een half uur later te horen dat ik al op 9 a 10 cm ontsluiting had. Het ging echt te snel.

De verloskundige: 'luister nu even goed naar wat ik zeg'. Ik was zo melig en hoorde ook maar half wat ze zei. Verloskundige: 'puf met me mee als ik dat aangeef' Ik half lachen en mijn lichaam ondertussen nog half melig dat ik niet eens de kracht had om te puffen. Ik dus een paar keer mee gepuft en weer pauze genomen, echt na 30 min. Verloskundige: 'bij de 3e keer pufff je langer door en geef je al de kracht die je hebt'. (Op dat moment had ik dus echt nog steeds totaal geen kracht) dus ik: 'ja is goed met een lachje 😏'. De verloskundige keek me aan en zei 'weet je dat ik veel bevallingen heb meegemaakt, maar echt zo'n bevalling dat een hoogzwangere de hele tijd melig is en dat er zoveel doorheen wordt gepraat.. -niet eerder. (Blijkbaar, als ik iets spannends vind 1: ben ik vaak melig en lach ik om niks en 2: mijn klep gaat niet meer dicht, ik blijf door praten) dus ik: 'ik ga het proberen' de verloskundige: 'NEE NIET PROBEREN gewoon puffen en anders moeten we echt op een andere manier doen'. Ik dacht wat? Een andere manier welk manier is er nog meer???

Op dat moment knopje omgedraaid en deed ik precies wat de verloskundige zei. Maar echt serieus dat puffen en persen holy moly. Ken je een nieuwe mayonaise fles waarvan je erin knijpt maar dat je gewoon vergeten bent om eerst zo'n openingsfolie te verwijderen.. nou dat is hoe ik dat gepuf en het geperst het beste hiermee kan vergelijken (excusez moi als je nu een mayo fles in je handen hebt en dit moet gaan lezen).

... ein-de-lijk na 40 minuten kwam Ivy hoor, zo cuteeee, een klein mini aziaatje met een bos haar en alles was compleet. Wat een rijkdom en een ervaring die je gewoon niet snel vergeet. Dit allemaal was zo intens. Een mini mensje op mijn borstkas gewikkeld in een doek. Gewogen en gemeten. Ze was 2950 gram en 48 cm lang. Hoppa mutsje op haar hoofd, haar eerste pakje aan gedaan en wij alles weer ingepakt en richting home. De volgende ochtend zie je gewoon een mini mensje naast je liggen. Hoe hartverwarmend en ab-nor-maal cute dan.

Dit was dus mijn ervaring bij 'our first born'. 

• 

• 

• 


De tweede announcement was 1 jaar later op de 1e verjaardag van Ivy.

... als je DIE bevalling mee maakt, dan sta je op het randje van de duikplank.

Echt op het nippertje, vloog fayèn zooo in de armen van de verloskundige...

 

• Dit lees je in de volgende blog...althans..

 

Wil je trouwens nog een bevallingsverhaal lezen?


«   »